Kayseri’de Bir Sofra, Bir Soru ve İçimde Büyüyen Sessizlik
Kayseri’nin akşamları başka şehirlerden daha ağır geliyor bana. Sanki hava bile konuşmak istemiyor. O gün evde annem mutfakta bir şeyler hazırlıyordu, ben de masada defterimi karıştırıyordum. 25 yaşındayım ve hâlâ en çok defterime güveniyorum. İnsanlarla konuşamadığım şeyleri oraya yazıyorum.
Annemin sesi mutfaktan geliyordu:
“Babanın karaciğer değerleri yine çıkmış, doktor diyet demiş.”
O cümleyi duyduğum an içimde eski bir korku uyandı. Karaciğer kelimesi bile artık bende bir ağırlık yapıyordu.
O sırada telefonda bir video izliyordum. Bir yerde biri şöyle diyordu: “Acı biber karaciğere iyi gelir mi?”
İşte o an durdum.
Ekrana bakakaldım. Sanki o soru bana sorulmuş gibi hissettim.
Defterimi açtım ve yazdım:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi? Bilmiyorum ama bazen insanlar umutlarını bile yemeklere bağlar.”
O gün içimde garip bir şey vardı. Ne tam korku ne tam umut… ikisinin arasında sıkışmış bir his.
Evde Başlayan Küçük Bir Araştırma
Ertesi gün sabah erkenden uyandım. Kayseri’nin sabahları soğuk olur ama o sabah soğuktan çok kafamın içi üşüyordu.
Babam mutfakta çay içiyordu. Yüzü yorgundu ama bunu belli etmemeye çalışıyordu.
“Doktor ne dedi?” diye sordum.
Omuz silkti.
“Yağlı yemeyeceksin, dikkat edeceksin dedi.”
O kadar basit bir cümleydi ki insanın hayatını değiştiren şeylerin bazen ne kadar sıradan olduğunu o an daha iyi anladım.
Telefonumu aldım ve tekrar o soruyu yazdım:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi?”
Karşıma çıkan şeyler net değildi. Kimisi iyi diyordu, kimisi dikkatli olunmalı diyordu. Ama en çok aklımda kalan şey şuydu: hiçbir şey kesin değildi.
Kesin olmayan şeyler insanı en çok yoruyordu.
Defterime yazdım:
“Belirsizlik, bazen hastalıktan daha ağır.”
Babamın Sessizliği ve Benim İçimdeki Çatışma
Babam normalde çok konuşan biri değildir ama o gün daha da sessizdi. Sofrada yemek yerken bile gözlerini tabağa sabitlemişti.
Annem bir yandan yemekleri anlatıyordu:
“Acı biber koydum biraz, iyi gelir belki…”
O an içimde bir şey kıpırdadı.
İyi gelir mi?
Gerçekten mi?
Yoksa sadece inanmak mı istiyoruz?
Babam acı biberli yemeği yavaş yavaş yerken yüzündeki ifadeyi izledim. Ne acıdan rahatsız oldu ne de mutlu oldu. Sadece yedi.
Ben ise içimden sürekli aynı soruyu geçiriyordum:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi?”
Ama bu soru artık sadece bir yemek meselesi değildi. Bu soru babamın sağlığı, evimizin sessizliği ve benim içimde büyüyen korkuydu.
Hastane Koridorunda Yeni Bir Gün
Bir hafta sonra babamı kontrole götürdük. Kayseri Şehir Hastanesi’nin koridorları yine doluydu. İnsanların yüzlerinde aynı ifade vardı: beklemek.
Beklemek insanı yaşlandırıyor.
Doktor sonuçlara baktıktan sonra sakin bir sesle konuştu:
“Beslenmeye dikkat edeceksiniz. Baharatlı gıdalar konusunda aşırıya kaçmayın.”
O an gözüm hemen babama gitti.
Baharatlı gıdalar…
Yani acı biber.
O soru tekrar kafamda yankılandı:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi?”
Ama bu sefer cevap daha karmaşıktı. Çünkü doktor “iyi gelir” ya da “zarar verir” demiyordu. Sadece ölçü diyordu.
Ölçü… Hayatımda en zor anladığım kelime.
Umut ile Korkunun Aynı Tencerede Kaynaması
Bunu da Okuyun: Kâfur ağrıya iyi gelir mi ?
Eve döndüğümüzde annem yine yemek yapıyordu. Mutfaktan gelen kokular evin içini dolduruyordu ama ben o kokuları bile farklı algılıyordum artık.
Annem bana seslendi:
“Biraz acı biber koydum, doktor yasak demedi ya…”
O an içimde iki duygu çarpıştı.
Bir tarafım umutlandı. “Belki gerçekten iyi gelir,” dedi.
Diğer tarafım korktu. “Ya zarar veriyorsa?” dedi.
Defterimi açtım ve yazdım:
“İnsan bazen yemek yerken bile karar veremiyor. Çünkü mesele yemek değil, kaybetme korkusu.”
Babam yemeği yerken yüzüne baktım. Sanki her lokmada geleceği ölçüyordu.
Ve ben onu izlerken sessizce şunu düşündüm:
“Keşke hayat da bu kadar basit olsaydı. Bir yemek iyi gelir ya da gelmez diyebilseydik.”
Gece Yazıları ve İçimde Büyüyen Yorgunluk
O gece uyuyamadım. Kayseri’nin sokakları sessizdi ama benim içim gürültülüydü.
Defterimi açtım.
Sayfaya uzun süre baktım.
Sonra yazdım:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi bilmiyorum ama insanların umutlarını küçük şeylere bağladığını biliyorum. Bir baharata, bir söze, bir doktora…”
Yazarken fark ettim ki hayal kırıklığı içimde yavaş yavaş büyüyordu.
Çünkü ben net bir cevap istiyordum.
Ama hayat net cevaplar vermiyordu.
Heyecanım vardı eskiden. Her şeyi araştırır, öğrenir, çözerdim. Ama bu mesele öyle değildi. Bu mesele insanla ilgiliydi.
Ve insan, çözülmüyor.
Doktorun Sözleri ve Sessiz Gerçek
Bir sonraki kontrolde doktor daha açık konuştu:
“Karaciğer için tek bir gıda mucize değildir. Acı biber de dahil olmak üzere hiçbir şey tek başına iyileştirici ya da zarar verici değildir. Önemli olan genel beslenme düzenidir.”
O cümle içime oturdu.
Mucize yoktu.
Ben ise mucize arıyordum.
O an kendime kızdım. Çünkü kolay bir cevap istemiştim.
Ama babamın sağlığı kolay bir mesele değildi.
Evdeki Küçük Değişimler
Günler geçtikçe evde yemekler değişti. Daha dikkatli pişiriliyordu. Acı biber azaldı ama tamamen kaybolmadı.
Babam bazen yine azıcık yedi.
Ben ise her seferinde aynı soruyu içimden geçiriyordum:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi?”
Ama artık cevabın tıbbi değil, duygusal olduğunu anlamaya başlamıştım.
Çünkü mesele sadece karaciğer değildi.
Mesele babamdı.
Mesele bizim evdi.
Bir Sofrada Anladığım Şey
Bir akşam hep birlikte sofradaydık. Babam daha iyi görünüyordu. Yüzünde hafif bir renk vardı.
Annem güldü:
“Acı biber iyi gelmiş galiba sana.”
Herkes gülümsedi.
Ben gülmedim.
Sadece baktım.
Ve o an şunu fark ettim:
Belki de bazı soruların cevabı bilimde değil, sofradaki o küçük huzur anında gizliydi.
Defterime sonradan şunu yazdım:
“Acı biber karaciğere iyi gelir mi bilmiyorum. Ama biliyorum ki bir sofrada herkes biraz daha rahat nefes alıyorsa, bazı sorular zaten anlamını kaybediyor.”
Kayseri’nin gecesi yine soğuktu. Ama bu kez içimde küçük bir sıcaklık vardı.